| |
|
|
|
|
เรื่อง...เสียงตบมือข้างเดียว
เมื่อจิตรับอารมณ์ภายนอกแล้วไม่ยึดถือปรุงแต่งเป็นเราเป็นของเรา มีแต่สติปัญญาที่จะจัดการกับอารมณ์นั้นๆอย่างถูกต้อง จิตก็สงัดจากอารมณ์ทั้งปวง เสมือนเสียงแห่งความเงียบของมือที่ตบข้างเดียว ที่ปราศจากมืออื่นมาตบด้วย. ความเงียบสงัดชนิดนี้จึงดังก้องอยู่ในใจ กลบเสียงของโลกแห่งการตบมือสองข้างเสียสิ้น นี่คือความระงับดับทุกข์ที่แท้จริง; และอาจประมวลมาเป็นคำกลอนดังนี้
|
มือฉันตบข้างเดียวส่งเสียงลั่น เสียงมือฉันดังก้องทั้งโลกัย เสียงความว่างดังกลบเสียงความวุ่น เสียงสงบกลบเสียงทั้งโลกา เสียงของโลกดังเท่าไรไม่ได้ยิน เป็นเสียงซึ่งผิดเสียงอย่างสามัญ มือข้างเดียวตบดังฟังดูเถิด ไม่ยึดมั่นอารมณ์ใดไม่นำพา
|
มือท่านตบสองข้างจึงดังได้ เสียงมือท่านดังไกลไม่กี่วาฯ ทั้งมีคุณกว่ากันทางหรรษา หูของข้าได้ยินแต่เสียงนั้นฯ เพราะเหตุวิญญาณรับแต่เสียงนั่น เป็นเสียงอันดังสุดจะพรรณนาฯ แสนประเสริฐคือจิตไม่ใฝ่หา มันร้องท้าเย้ยทุกข์ทุกเมื่อเอยฯ |
 |
|
|